Deze website gebruikt cookies. Accepteer de cookies als u alle functionaliteiten van deze website wilt gebruiken.

Heemkundekring voor Baarle-Hertog, Baarle-Nassau, Castelré, Ulicoten en Zondereigen

Met de fiets naar Spanje

Geschreven door Admini.

Herman Janssen

Andre (zonder streepke op de ‘e’) Sannen is al een tijdlang lid van onze vereniging. Tot voor kort was hij slechts een ‘papieren’ lid: nog nooit nam hij deel aan een activiteit. Toch schreef hij zich in voor onze Bernardusreis. Bernardus van Clairvaux is namelijk één van de patroonheiligen van zijn parochie. Bijzonder snel integreerde Andre zich in de groep en dat was niet zo evident als rasechte inwoner van... Mol-Achterbos. Niemand kende Andre dan ook voor hij op de bus stapte. Lang echter duurde dat niet: hij ontpopte zich tot een opvallende reisgezel, een vlotte verteller en een heemkundige met veel inzicht. Dat kan ook moeilijk anders: de man is lid van alle heemkundekringen in het arrondissement Turnhout en leest alle publicaties die hij als lid krijgt toegezonden. Zijn droge antwoorden en straffe one-liners plaatsten hem in het middelpunt van de belangstelling. Wat dacht je bijvoorbeeld hiervan: ‘Ik heb geen auto, ik heb geen tv, ik heb geen vrouw: ik heb niets wat lawaai maakt.’ Op vraag van de Bernardusreisgroep brengen we in Van Wirskaante een ingekorte versie van één van zijn verhalen.

 

Naast lezen en vertellen interesseert Andre zich in genealogie. Een twintigtal jaren geleden stelde hij een stamboom samen van de familie Sannen. Alle familieleden bezocht hij met de fiets: ‘Op een bepaald moment zocht ik de nakomelingen op van Franciscus Sannen. Hij was van ver verwant, namelijk in de zevende generatie en één van zijn nakomelingen, Paul Sannen, zou in Spanje wonen. Toevallig ontmoette ik Paul ergens op één van mijn familiebezoeken in het kader van het stamboomonderzoek. Waarom zou ik ook niet even naar Spanje rijden, dacht ik. Ik spreek drie woorden Frans en twee woorden Spaans, daar trek ik mijn plan mee. En Spanje is toch ook weer niet zó ver. Ik beloofde Paul met de fiets langs te komen, maar hij dacht dat ik het niet meende. Ook op het werk geloofde men mij niet. Na een kleine weddenschap werd ik uitgewuifd. Elke dag moest ik een kaartje sturen vanuit de plaats waar ik me bevond.’

‘Zwaar geladen en met een gewone fiets reed ik in ongeveer negen dagen naar Miami Playa (de rusturen niet meegeteld). In de Ardennen kreeg ik al een klapband. Nog nooit voordien had ik zoiets meegemaakt. Ik wist zelfs niet dat zoiets kon gebeuren. Mijn wiel blokkeerde en toen ik stopte om te kijken of er misschien bagage tussen de spaken zat, hoorde ik een geweldige ontploffing. Voor de eerste keer moest ik mijn 40kg bagage van de fiets doen: om een gat van twee op drie centimeter te plakken. Daarna ben ik verder gereden naar de Franse grens, waar alle slaapgelegenheid volzet bleek. Uiteindelijk heb ik de nacht doorgebracht in een tent bij enkele scouts uit Brussel. De volgende avond kon ik in een jeugdherberg slapen. De uitbater was echter zó dronken dat ik alle formulieren eigenhandig invulde en zelf een bed uitzocht. In Dijon verbleef ik tussen enkele clochards in het plaatselijke park. Via Valence bereikte ik Nimes en Perpignan. Hier ontmoette ik in het park een groep jongeren die net als ik geen slaapgelegenheid vonden: de jeugdherbergen waren weer overal volzet. Met twee Hollanders en een Duitser huurde ik voor één nacht een hotelkamer. Op onze vraag of we bezoek mochten ontvangen, antwoordde de hotelbaas bevestigend. Hierop gingen we terug naar het park en nodigden 22 jonge mensen uit om bij ons de nacht door te brengen: we zaten op één kamer met zestien verschillende nationaliteiten.’

‘Onderweg vlogen de gieren boven mijn hoofd. En ik maar fietsen: ik vertrouwde het niet. Als ik voorbij enkele Spanjaarden reed, klapten zij spontaan in de handen en moedigden ze mij aan. Via Montras en Barcelona bereikte ik Miami Playa. Paul Sannen bleek te wonen in een soort bar-restaurant. De deur was op slot, maar via de garage kwam ik in de keuken terecht. Daar stond een vrouw die zó schrok dat ze pardoes de trappen opliep en tegen haar man riep: ‘Paul, Paul, kom nu eens kijken, er is iemand van de Tour de France verloren gereden en die man komt hier de weg vragen...’ Paul kwam naar beneden en herkende me onmiddellijk. Ik ben toen enkele dagen zeer hartelijk door hen ontvangen.’

‘Op de terugreis huurde ik in Tarragona een hotelkamer. Omstreeks 23.30u werd ik plots wakker en ik zag een man die met één been door het venster hing. Ik sloeg de indringer een paar keer op het hoofd. Hij begon te bloeden en hij maakte een lawaai van jewelste. Ik liep naar beneden en vroeg om de Gardia Civil te verwittigen. De hotelbaas stribbelde tegen waarop ik zelf de straat oprende en het eerste het beste politiebureau binnensprong. De inbreker was natuurlijk verdwenen, maar het bloedspoor leidde naar een hotelkamer op dezelfde verdieping. De man werd gearresteerd en sindsdien heb ik niets meer over deze affaire vernomen. Ook in Barcelona beleefde ik enkele onaangename nachten. Het hoteltoilet zat vol kevers zodat ik de wasbak op mijn kamer moest gebruiken voor mijn behoeften.’

De rest van mijn terugreis verliep vrij goed, tot ik Charleroi bereikte. Daar liet mijn fiets het afweten. Toen ik vernam dat de plaatselijke fietsenmaker niet zou thuiskomen voor zes uur ‘s avonds, besloot ik om de laatste kilometers met de trein af te leggen. Ik wist namelijk dat een vriend na een zwaar ongeluk op sterven lag en wilde hem absoluut in het ziekenhuis nog eens bezoeken. In het station werd ik toevallig door iemand herkend waardoor ik zowaar nog de weddenschap met mijn collega’s verloor...’

Dit verhaal werd verteld op een tv-loze avond in de stemmige abdijrefter van La Bussière, onder het genot van een heerlijk glaasje rode bourgogne uit het nabijgelegen Nuits-St.-Georges. Aan andere tafels weerklonken andere verhalen. Overal heerste een opperbeste sfeer en het geluidsvolume der stemmen golfde op en neer: dan weer ging men hier helemaal op in het verhaal, dan weer barstte men iets verderop in schaterlachen uit. Iedereen genoot van het gezellig samenzijn en dat gevoel zal me het meest bijblijven.

Informatie over website
                                                                                               
Contact

Heemkunde kring Amalia van Solms

Bezoekadres
Kerkstraat 4
2387 Baarle-Hertog (B)

Postbus 225
5110 AE Baarle-Nassau (NL)

KVK : NL-40259016